Куќата на друштвото за осигурување во Кингсвуд (1985- 91) има комплексна содржина со: административен дел, ресторан, базен, спортски терени и друго.

При проектирањето на овој сложен објект, особено внимание и е посветено на неговата енергетска ефикасност. Така на пример, специјалната фасадна завеса го прифаќа сончевото зрачење и го трансформира во топлина за загревање на службениот базен.

Павилјонот на Велика Британија на ЕКСПО ‘92 во Севилја, со својата структура и понатаму ја усовршува т.н. одржлива архитектура со високоенергетска ефикасност. Овој навидум стаклено-челичен „кафез" е опремен со специјални уреди за да ја прифати сончевата енергија и да го обезбеди потребното засенчување и вентилација. За таа цел, над покривот се поставени посебно креирани вити ламели. Домот на културата во Истанбул (1990-94-) е замислен да претставува национален симбол на Турција и на нејзиното богато културно наследство. Тој треба да содржи неколку сали, од кои најголема е симфониската сала за 2.500 посетители. Во текот на градежниот бум во 80-тите години, Лондон е претворен во меѓународен градителски рај, кој привлекува повеќе светски компании и одделни американски архитекти. Тоа на индиректен начин го ослабува интересот за јавните објекти, како и за објектите за социјално домување.

Во атмосфера на голема побарувачка на злато, се создава цела серија екстравагантни нови административни кули, ресторани и стоковни куќи. Но, во 1988 година настанува голема промена поради крахот на берзата, која го враќа животот во непријатната реалност. Тоа придонесува многу од изградените објекти да останат празни, поради тоа што нивните сопственици и архитекти банкротираат. Судбината на британската постмодерна архитектура непосредно е поврзана со претходниот градежен бум и неговото спласнување во 1988 година. Ралф Ерскин (роден 1914), преку деловниот објект Арк сместен во лондонското предградие Хамерсмит, ја изведува „лебедовата песна" на комерцијалната архитектура од времето на Маргарет Тачер. Овој објект нема ништо заедничко со тогашниот постмодерен пристап во обликувањето на административните кули, бидејќи содржи неконвенционалност, комбинирана со скандинавска воздржаност. Поголемиот дел од објектите на Р. Ерскин се наоѓаат во Шведска, каде што по покана на еден инвеститор, тој има работено десетици години.

Мајкл Хопкинс со соработниците постигнува завидни резултати, особено во областа на т.н. одржлива архитектура, која е совршено приспособена на климатските услови. Со умешно користење на сончевата енергија и природната вентилација, тој на архитектурата и дава сопствен обликовен идентитет. Новиот објект на Парламентот во Вестминстер, Лондон (1992-), Хопкинс го прави со атриумско решение слично на постариот објект. Наместо готски кули, на крововите на новиот објект тој додава вентилациони уреди, а новата фасада со техничките елементи има ритам сличен на оној од постариот објект. Слична архитектонска структура Хопкинс употребува и кај Седиштето на државните приходи во Нотингем (1992-95), каде што за поефикасна вентилација на по едно ќоше од објектите поставува големи вентилациони кули, направени од челик и стаклени тули. Прозорските отвори меѓу пиластрите од тула во височина на парапетот имаат закосени брисолеи, како и стреа од мат стакло.

Tweet